Następnego ranka, kiedy nie miałem pracy, zadzwonił mój telefon. Prawie nie odebrałem.

Wtedy zobaczyłem numer szkoły i coś ścisnęło mnie w piersi.

"Cześć?"

„Sarah?” To była dyrektor Harris. „Musisz przyjść do szkoły. Natychmiast.”

W jej głosie słychać było drżenie.

Poczułem ucisk w żołądku.

„Czy Leo czuje się dobrze?”

Zapadła cisza.

„Są tu ludzie, którzy o niego pytają” – powiedziała Harris drżącym głosem.

„Jacy mężczyźni?”

„Nie mówili wiele, Sarah. Po prostu… proszę, przyjdź szybko.”

Połączenie zostało zakończone.

Nie wahałem się. Wziąłem kluczyki i wyszedłem.

Moje ręce nie przestawały drżeć na kierownicy. Przez myśl przelatywały mi wszystkie możliwe scenariusze, ale żaden nie był dobry.

Kiedy wjechałem na parking, moje serce biło tak szybko, że nie mogłem jasno myśleć.

Poszedłem prosto do gabinetu dyrektora i zamarłem.

Pięciu mężczyzn stało w kolejce na zewnątrz, ubranych w mundury wojskowe. Nieruchomi. Skupieni. Spokojni, jakby czekali na coś ważnego.

Harris wyszła i pochyliła się w moją stronę, gdy tylko mnie zobaczyła.

„Są tu od 20 minut” – wyszeptała. „Mówią, że to ma związek z tym, co Leo zrobił dla Sama”.

Zrobiło mi się sucho w gardle.

„Gdzie jest mój syn?”

Zanim zdążyła odpowiedzieć, najwyższy mężczyzna odwrócił się w moją stronę.

„Proszę pani, jestem porucznik Carlson, a to moi koledzy. Czy mogłaby pani wejść do biura, żebyśmy mogli porozmawiać?”

Skinąłem głową i wszedłem, tylko po to, by zobaczyć Dunna stojącego w kącie i marszczącego brwi.

Gdy Carlson skinął głową w stronę drzwi, w pomieszczeniu było już tłoczno, znajdował się tam Carlson i jeszcze jeden funkcjonariusz.

„Wprowadźcie go.”

Drzwi znów się otworzyły i Leo wszedł do środka.

W chwili, gdy zobaczyłam jego twarz, zbladłam.

Mój syn wyglądał na przerażonego.

Jego wzrok przesunął się od mężczyzn… na mnie… i z powrotem.

„Mamo?” powiedział, a jego głos już się trząsł.

Pobiegłam do niego. „Hej, hej, wszystko w porządku. Jestem tutaj”.

Ale nie zrelaksował się.

„Nie chciałem sprawiać kłopotów” – powiedział szybko. „Wiem, że nie powinienem tego robić. Już więcej tego nie zrobię, przysięgam”.

Słysząc to, pękło mi serce.

„Powinieneś był o tym pomyśleć wcześniej” – mruknął Dunn.