Miałam pięćdziesiąt dwa lata, świeżo po rozwodzie, i poszłam do schroniska po coś prostego. Zamiast tego wróciłam do domu ze starym kotem, który już pierwszej nocy położył się dokładnie tam, gdzie bolało mnie najbardziej.

Nie wiedziałam.

A potem, mniej więcej tydzień po tym, jak przywiozłam go do domu, usiadłam wieczorem na dywanie w salonie i rozpłakałam się tak brzydko, jak nie płakałam od miesięcy.

Nie elegancko.

Nie cicho.

Tylko tym płaczem, który trzęsie barkami, rozgrzewa twarz i zawstydza nawet wtedy, gdy nikt nie patrzy.

Nie płakałam już wtedy naprawdę po byłym mężu.

Nie tylko.

Płakałam, bo czułam się odłożona na bok.

Bo zaczynałam od nowa w wieku, w którym wszyscy inni wyglądali na dawno urządzonych.

Bo nie poznawałam własnego życia.

I bo było mi wstyd, że aż tak mnie to boli.

Leon siedział przez cały ten czas pod fotelem.

Wiedziałam, że tam jest.

Nie patrzyłam na niego.

Aż w pewnym momencie usłyszałam powolny, miękki szelest jego łap na dywanie.

Wyszedł z ciemności.