Harris zmarszczył brwi, ale zanim zdążyłem odpowiedzieć, Leo wpadł w panikę.

„Przepraszam! Nigdy więcej nie zlekceważę takich rozkazów. Obiecuję! Mamo! Proszę, nie pozwól im mnie stąd zabrać. Chciałam tylko, żeby moja najlepsza przyjaciółka była częścią normalnych spraw!”

Łzy spływały mu po twarzy.

Natychmiast przyciągnąłem go do siebie i mocno przytuliłem.

„Nikt cię nigdzie nie zabierze” – powiedziałem drżącym głosem. „Słyszysz mnie? Nikt!”

„Zasługuje na to, żeby nas tak zestresować” – dodał Dunn, pogarszając sytuację.

„To niesprawiedliwe! Co to jest? Straszysz go!”

Wtedy wyraz twarzy Carlsona złagodniał.

„Bardzo mi przykro, młodzieńcze. Nie chcieliśmy cię przestraszyć. Nie jesteśmy tu po to, żeby cię zabrać gdziekolwiek, gdzie nie chcesz iść, a już na pewno nie po to, żeby cię ukarać za to, co zrobiłeś dla Sama”.

Poczułem, że uścisk Leo lekko słabnie.

„Jesteśmy tu po to, żeby uhonorować twoją odwagę”.

Mrugnęłam.

„Co?!” zaprotestował Dunn, ale nikt nie zwrócił na niego uwagi.

„Jest tu jeszcze ktoś, kto chce z tobą porozmawiać” – dodał Carlson.

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, drugi funkcjonariusz ponownie otworzył drzwi.

I wszystko się zmieniło.

Do środka weszła kobieta i od razu ją rozpoznałem.

„Sally?” zapytałem zdezorientowany. „Co się dzieje?”

Sally, matka Sama, wyglądała na przepraszającą. „Nie chciałam, żeby to tak wyglądało. Po prostu musiałam coś zrobić. Kiedy wczoraj odebrałam Sama, nie mógł przestać opowiadać o wędrówce. Opowiedział mi wszystko ze szczegółami”.

Leo stał obok mnie.

Sally kontynuowała, patrząc mu prosto w oczy.

„Sam powiedział, że zaproponował, że zostanie. Ale ty mu nie pozwoliłeś. Powiedziałeś mu: »Dopóki jesteśmy przyjaciółmi, nigdy cię nie zostawię«”.

Moje serce znów się podniosło.

Oczy Sally napełniły się łzami. „A potem nie przestawałaś.”

W pokoju panowała cisza.

Wtedy zdałem sobie sprawę, że nie chodziło o karę.

Chodziło o coś zupełnie innego.

Czegoś, czego jeszcze w pełni nie rozumiałem.

Słowa Sally zawisły w powietrzu.

Potem Carlson znów przemówił.

„Znaliśmy Marka, ojca Sama” – powiedział.

Spojrzałam na niego zdezorientowana. „Co?”