Miałam pięćdziesiąt dwa lata, świeżo po rozwodzie, i poszłam do schroniska po coś prostego. Zamiast tego wróciłam do domu ze starym kotem, który już pierwszej nocy położył się dokładnie tam, gdzie bolało mnie najbardziej.

— I co, profesorze, kontrola mieszkania wypadła pomyślnie?

A on wtedy mrużył oczy tak powoli, jakby odpowiedź brzmiała: na razie warunkowo.

Oswajał mnie po trochu.

A może to ja oswajałam siebie przy nim.

Po rozwodzie najgorsza nie była nawet samotność.

Najgorszy był sposób, w jaki człowiek zaczyna o sobie myśleć.

Jak o czymś nieudanym.

Jak o wersji gorszej niż wcześniej.

Jak o kimś, kto został odłożony przez życie na półkę z napisem „za późno”, „za dużo”, „już nie pierwszej świeżości”.

I nagle ten stary, dziwny kot, którego nikt nie chciał, chodził po moim mieszkaniu i zachowywał się tak, jakby to wszystko nie miało najmniejszego znaczenia.

Nie przepraszał za swój wiek.

Nie udawał młodszego.

Nie próbował być łatwiejszy do pokochania.