Notariusz poprawił okulary i spokojnie powtórzył ostatnie zdanie, jakby chciał się upewnić, że dobrze usłyszeli.
„Dom na wsi, ziemia, oszczędności w banku i wszystkie zaoszczędzone w ostatnich latach pieniądze zapisujemy Marii Ionescu, córce sąsiada, jako wyraz wdzięczności za opiekę i wsparcie do ostatniej chwili”.
W biurze zapadła cisza.
Victoria często mrugała, jakby źle odczytała wiadomość w telefonie. Ana stała z otwartymi ustami. Daniel zamarł.
— Co masz na myśli? Ana wybuchnęła pierwsza. Kim jest Maria?
Notariusz podniósł wzrok znad dokumentów.
— Młoda dama, która opiekowała się twoją matką. Zabierała ją do lekarza, robiła zakupy, płaciła rachunki, kiedy emerytura nie wystarczała. Jest to wyraźnie zaznaczone w testamencie.
Victoria poczuła, jak krew napływa jej do policzków.
— A my? Co dostaniemy?
Notariusz przewrócił stronę.
— Każdy z was otrzymuje osobiście zaadresowaną kopertę. To wszystko.
Na biurku leżały trzy proste, białe koperty.
Ana otworzyła ją pierwsza. W środku znajdowała się stara fotografia. Ona, mała dziewczynka w pierwszej klasie, trzymana za rękę przez matkę przed wiejską szkołą. Na odwrocie widniał napis: „Nigdy nie zapomnij, skąd pochodzisz”.
Ana poczuła gulę w gardle.
Aby kontynuować czytanie, kliknij ( NASTĘPNA 》) poniżej !
