Wróciłam do Francji tydzień wcześniej niż planowałam, nikomu nie mówiąc, tylko po to, by zrobić niespodziankę moim dwójce dzieci… ale gdy tylko przekroczyłam bramę willi, widok, który miałam przed oczami, wbił mnie w ziemię.

Dałem im willę, prywatne szkoły, eleganckie ubrania, wakacje, zabawki – wszystko, co można kupić za pieniądze.

A podczas gdy ja podpisywałem umowy za granicą, ich serca pękały w ich własnych domach.

O trzeciej nad ranem zadzwoniłem do mojego osobistego prawnika.

„Panie Arnaud, chcę oficjalnie zerwać zaręczyny z Camille Valmont. Do jutra proszę przygotować wszystkie dokumenty. Chcę też złożyć skargę”.

Przez chwilę milczał.

— Z jakiego powodu?

Spojrzałem na ekran, na którym Elise szorowała podłogę, płacząc.

— Przemoc wobec dzieci. Przemoc psychiczna. Pozbawienie posiłków. Wykorzystywanie dzieci w domu. Wszystko, na co pozwala prawo.

Mój głos już nie drżał.

Było zimno.

Ostatecznie.

Następnego ranka Camille próbowała wrócić do willi.

Miała na sobie duże ciemne okulary, chustę zawiązaną wokół włosów, a jej gniew ledwo skrywał się pod drogimi perfumami.

Ochroniarze zatrzymali ją przy bramie.

Dzwoniła do mnie dwadzieścia siedem razy.