Wróciłam do Francji tydzień wcześniej niż planowałam, nikomu nie mówiąc, tylko po to, by zrobić niespodziankę moim dwójce dzieci… ale gdy tylko przekroczyłam bramę willi, widok, który miałam przed oczami, wbił mnie w ziemię.

Słychać było szloch dwójki dzieci, których ojciec powinien był wcześniej chronić.

I przerażający dźwięk prawdy, która w końcu wyszła na jaw.

CZĘŚĆ 2

Tej samej nocy zadzwoniłem do lekarza rodzinnego.

Zbadał Louisa i Élise w ich pokojach z nieskończoną delikatnością.

Rezultat mnie zdruzgotał.

Oboje wykazywali oznaki wyczerpania, braku snu i długotrwałego stresu psychicznego.

Dłonie Élise były podrażnione mydłem i środkami czyszczącymi. Niektóre partie jej skóry były zaczerwienione, wręcz podrażnione.

Louis odczuwał ból w plecach i ramionach, prawdopodobnie z powodu ciężaru, jaki na niego nałożono.

Ale najgorszego nie było widać.

Najgorszego było w ich oczach.

Elise prawie się nie odzywała. Śledziła mnie wzrokiem, jakby bała się, że znowu zniknę.

Louis natomiast trzymał się prosto, milczał, był zbyt poważny jak na swój wiek.

Już nie płakał.

A ta cisza przerażała mnie bardziej niż jego łzy.

Po tym, jak ich wykąpałam w ciepłej kąpieli, po tym, jak ich porządnie nakarmiłam, położyłam do łóżek w czystych prześcieradłach, poszłam sama do pokoju monitoringu.

Poprosiłam szefa ochrony o wgląd do wszystkich nagrań z trzech miesięcy mojej nieobecności.

Myślałam, że już widziałam horror w ogrodzie.

Myliłam się.