Rodzina mojego męża

— Witianko, jak się macie? Na Nowy Rok musimy się znać całą rodzinę, teraz, gdy macie takie warunki…

Wiktor nigdy nie potrafił odmówić matce. Nigdy.

Dwudziestego drugiego grudnia przyjechała na „kontrolę”.

Wieszałam zasłony, kiedy usłyszałam jej głos w przedpokoju.

— Witia, rada rodzinna postanowiła — świętujemy u was. Będziemy dwudziestu dwoje.

Przeszła do salonu, dotykając oparcia kanapy.

— Wiera pracuje jako cukiernik, dla niej nakrycie stołu to przecież drobiazg, prawda?

Stałam na drabinie, trzymając karnisz w rękach. Chciałam powiedzieć, że pracuję po dwanaście godzin, że produkty kosztują połowę pensji, ale słowa ugrzęzły w gardle.

— Potem się rozliczymy, — dodała teściowa, zwracając się do Viktora. — Rozumiesz, jak ważne jest, żeby rodzina była razem?

Viktor kiwnął głową.

Pieniędzy oczywiście nikt nie dał.

Aby kontynuować czytanie, kliknij ( NASTĘPNA 》) poniżej !