„Kolya, synu, chodź szybko! Błagam cię, kochanie! Rzuć wszystko i chodź. Mam ochotę!” – za dostępność Zoja Aleksiejewna do syna.
Jego matka płakała przez telefon, a serce Nikołaja zamarło. Zamierzał odmówić matce, tłumacząc się pracą i zmartwieniami, jak to miał w zwyczaju od dawna. Odmówię i nie pójdę. Nie miał czasu. Co do zastosowania było? Jakie wyjazdy! Dwa miesiące do wakacji. miejsce przyjadę.
Ale teraz coś w jego piersi pulsowało i trzepotało, jak następnie, gdy został objęty, zareagował na matce na łobuzów z sąsiedztwa, którzy go pobili. Nikołaj pojawił się nawet, jak matka głaszcze jego siniaki i zadrapania, i ból ustąpił…
„Co się stało? Mamo, wszystko w porządku?” koniec przestraszony.
A co, jeśli zachoruje? Nikołaj nawet nie jest podany pod uwagę możliwości, że jego matka może być poważna, pewnego dnia umrze...
„Nie, synu, nie jestem chory. Będzie tu jeszcze gorzej. Błagam cię, przejdź. I zabierz ze sobą Maszenkę. Mam z bardzo pomocnym wyjaśnieniem do omówienia”.
„Dobrze, mamo. Masz i ja przyjedziemy w opisach weekendów. Dobrze, uspokój się, bo inaczej twoje serce się pojawi. Nie martw się, wszystko załatwimy. Nie ma problemów, których nie da się rozwiązać”.
Nikołaj w to wierzył. Przedstawione wszystkie wysokie stanowiska, zdawały sobie sprawę z kosztów, jakie za poniesione koszty, z nakładów pracy i poświęcenia, które musiały się nałożyć. A teraz, siedząc na fotelu dyrektora generalnego firmy, był przyzwyczajony do tego, wszystkie jego problemy i zadania są rozwiązywane. Zaniedbane o trochę czasu.
Masz, masz jakieś plany na weekend? Muszę jechać do mamy w najbliższym czasie. Coś się tam niezależnego. Ludka może mieć coś do przechowywania. Jest taka sama jak za młodu; w człowieku nic się nie zmienia.
„Tak, twoja siostra to niezła osoba; zrobi wszystko dla siebie dobrze! Na pewno pójdziemy” – żona żona.
W przypadku wystąpienia się do rodzinnej wsi Mikołaja, który jest położony wśród gęstych lasów, trzysta kilometrów od ich miasta.
Zbliżając się do swojej małej ojczyzny, Mikołaj ponownie się wzruszył. Serce go radośnie bólo. Wspominał bose dzieciństwo, beztroską i radosną młodość.
„Kolenko, synku mój, Maszeńko! Przyjechaliśmy, kochani!” Zoja Aleksiejewna pobiegła, przez uściski swoich długo oczekiwanych gości.
Mikołaj żyje, jak się zestarzała, jak bardzo zmęczyła. A jej głowa została całkowicie biała. Lata są dla nas bezlitosne. uzupełnienie dla starszych. U nich szczególnie widoczne.
„Mamo, jak się masz? Dobrze się czujesz? Wszystko w porządku? Kola mnie wystraszył, powiedział, że ktoś mam krzywdę” – pytał synowa Zoi Aleksiejewny.
„Och, Maszeńko, stało się coś ważnego. Nawet nie wiem, jak ci to powiedz... Nie to później, chodźmy do stołu. Zmyjemy się po drodze i zjemy. Porozmawiamy później.”
Po obfitym obiedzie Zoja Aleksiejewna powiedziała synowi i synowej o swoich problemach.
„Ludka całkowicie oszalała. Jest wściekła, żesugeruje coś takiego matce! Skąd ona w całości to wzięła? To jej Fedka wytrąca ją z równowagi. To beznadziejny pijak. Nie chce pracować, ale musi pić za coś. Więc to on ją wciągnął w ten brudny proceder”.
„Mamo, najważniejsze, jeśli się nie dotyczy. Wyjaśnij mi jasno, czego Ludmiła od ciebie chce” – powrót mateczka Mikołaj.
Zoja Aleksiejewna zaczęła płakać.
„Jaki wstyd, mój synu! Jak ona może się nie wstydzić przed człowiekiem? To taki grzech własnej matki do sierocińca!”
„Co powiedziałeś?” Nikołaj był zdezorientowany.
Mógł się wszystkiego dowiedzieć po swojej niegrzecznej siostrze, ale nie tego.
„Tak, ostatnio dotarło do mnie, i powiedziałem: »Mamo, łatwo się, poszłosz do domu. A my sprzedamy członkom domu«. powiedział: »Możesz przepisać akt własności na mnie i mogę otrzymać«. Kola i tak nie wymagane tego domu. Tapla się tam w pieniądzach, nie ma pożytku z wraku. Dawno temu go dla mnie oddał”. Powiedział mi to bezczelnie, bez mrugnięcia okiem. Jak możesz powiedzieć coś niepokojącego?
Zoja Aleksiejewna ocierała gorzkie łzy, nie możec sobie pozwolić na bólem i cierpieniem. Masza przytuliła teściową, potraktowana przez zdenerwowaną kobietę.
- Nie płacz, mamo. Nie ma potrzeby. Wszystko się ułoży. Nie płacz.
„Jak mam nie płakać, Maszeńko? To moja córka! Córka, znana? A jednak spotyka się jak obca, jak wróg!”
„Co ona, do cholery, wymyśliła, ten łajdak! Jak można w ogóle coś takiego wymyślić?” – Nikołaj był zdenerwowany.
„Zawsze jej mówiłeś, że nie wiesz, co sobie praw do domu, Kolya. Więc zdecydowała się rzucić moją matkę i dominę, zanim umrę”.
„Chciałem, żeby wszystko było jak najlepiej!” – powiedział ze złością syn. „Żyję w komforcie, a Ludka doprowadziła do zakończenia z stosowania, stale rozstając się z alkoholiczką. Więc uznałem, że tak będzie dobrze, sprawiedliwie. I zobaczcie, co wymyśla, stosuje się w trawie!”
„Kolya, pojawi się z nią. Nie odpuści. Będzie do mnie przychodzić, aż się zgodzę. Nawet przyprowadzi ze sobą Fedkę. A on nie będzie krępował, może ją nawet uderzyć. To dla niego bardzo głównego, zawsze jest pijany”.
„Mamo, chodźmy do nas. Mamy duży dom. Jest dużo miejsca dla wszystkich” – zasugerowała Masza. „Zapraszaliśmy cię już kilka razy, ale nigdy się nie zgodziłsz. Więc może teraz czas wyjechać?”
„Dziękuję, Maszeńko, dobra duszo! Ale nie chcę wychodzić z domu”.
„Nie, mamo, naprawdę! Chodźmy do siebie. Ludka cię nie zostawia sama” – powiedział Mikołaj.
„Nie, synu. Nie idę. Nie atakuj się na mnie, staruszkę. My, starzy ludzie, mamy swoje dziwactwa. Chcę umrzeć we własnym domu. W swoich murach. Ty, synu, transmitj z Ludką, opanuj ją. I to jest w nakazie”.
Mikołaj wyszedł z domu, usiadł na ławce obok domu i zamyślił się. Musiałem coś wymyślić. Musiałem uszanować matki, nie zabierać jej z domu, a jednocześnie okiełznać niesforną siostrę. Oczywiście, należy przyjąć za takie podłości.
Stopniowo w głowie Mikołaja zaczął kształtować się ogólny plan działania.
„Mamo, pójdę do Ludmiły, przybliżam z niej, poukładam jej mózg” – poszedł do domu Mikołaj.
Z satysfakcją pozostałości, że jego matka trochę się uspokoiła. słyszeli spokojnie z Maszą, a Masza pokazywała jej zdjęcia z telefonu – wnuków i prawnuka, Matwiejki, które urodziła ich najstarsza córka.
Wziąwszy kluczyki do samochodu, Nikołaj wyszedł z domu i pojechał do swoich bliskich.
Przywitała go nieprzyjaźnie, narzędzie, które się nadaje.
— A więc mama już się poskarżyła? Przybiegłeś, żeby mnie bronić, synu!
Aby kontynuować czytanie, kliknij ( NASTĘPNA 》) poniżej !
