Lokal był niewielki, z ciemnoczerwonymi winylowymi kanapami i zapachem kawy oraz szarlotki unoszącym się w powietrzu. Za ladą stała Willa Sinclair. Miała 27 lat, była szczupła, a w jej ciepłych, brązowych oczach widać było zmęczenie kogoś, kto przeżył dwa razy więcej, niż powinien. Bez względu na to, jak ciężkie było jej życie, uśmiech, którym obdarzała Jonaha, zawsze był szczery. Nosiła długie rękawy, niezależnie od pory roku.
– To co zwykle dla waszej dwójki? – zapytała głosem tak ciepłym, że potrafił ogrzać całe pomieszczenie.
Usiedli przy stoliku w rogu przy oknie. Jonah wspiął się na kanapę, głowę wciąż miał spuszczoną, plecak trzymał na kolanach jak tarczę. Willa położyła przed nim podkładkę i kredki, ale jego palce nie sięgnęły po ulubiony, błękitny kolor.
Piętnaście minut później przyniosła jedzenie: stek medium dla ojca, grillowaną kanapkę z serem przekrojoną po przekątnej dla „małego artysty”. Gdy talerz dotknął stołu, Jonah drgnął, jakby poraził go prąd. Cichy jęk wyrwał się z jego ust, ramiona uniosły się, a ciało zesztywniało.
Dłoń Ronana pod stołem zacisnęła się w pięść. Willa zamarła z wyciągniętą ręką. Widziała już kiedyś taką reakcję – nie u tego dziecka, ale dwadzieścia lat temu u siebie, w kuchni drugiej rodziny zastępczej.
Wycofała się, wzięła głęboki oddech i zmusiła do uśmiechu. Wróciła z mlecznym koktajlem z dodatkową bitą śmietaną i wisienką.
– Prezent od Willi. Za darmo.
Aby kontynuować czytanie, kliknij ( NASTĘPNA 》) poniżej !
